Als werken niet meer gaat… Een verhaal uit de praktijk

Vage klachten

Sam is een machinist van middelbare leeftijd. Hij is niet de jongste meer, maar moet toch nog wel wat jaren werken voordat hij met pensioen mag. Hij werkt bij een kleinere werkgever en is een tevreden mens. Hij is niet uitbundig vrolijk, maar ook niet chagrijnig. Hij is tevreden met zijn vrouw en kinderen en hij woont in een niet al te groot huis in de polder. Hij verdient geen topsalaris, maar hij en zijn vrouw zijn niet materialistisch ingesteld en kunnen er goed van rondkomen.

De laatste tijd gaat het niet zo lekker met Sam. Hij heeft allerlei vage klachten zoals hoofdpijn, vermoeidheid, kortademigheid en stramme spieren. Hij heeft zich ook al een paar keer ziek moeten melden omdat hij echt zijn bed niet uit kon komen, maar zijn arbeidsethos woog zwaar dus ging hij altijd na een paar dagen weer aan het werk. Tot maanden geleden het echt niet meer ging. Hij was naar de huisarts gegaan en die trok meteen de conclusie dat hij een burn-out had. Die diagnose was voor Sam net zo vaag als zijn klachten. Hij kon er helemaal niets mee. Maar hij gaf wel toe aan hoe hij zich voelde en bleef daarom thuis.

Blijven kwakkelen

Na maanden thuis te zijn gebleven ging Sam voorzichtig weer aan het werk. Niet omdat hij het gevoel had het weer aan te kunnen, maar wel omdat hij een deel van zijn loon niet kreeg als hij te lang ziek was. En ze konden goed rondkomen, maar dan wel zonder rare dingen. Een deel van zijn inkomen missen viel daaronder.

Maar hoe Sam het ook probeerde, hij bleef zich ellendig voelen. Onder dwang van zijn vrouw ging hij voor de zoveelste keer naar de huisarts. Die vond nu dat het tijd werd om even een bloedonderzoek te laten doen. En toen begon het circus. De uitslag van het bloedonderzoek was niet goed en Sam kreeg onderzoek na onderzoek. Volgens de specialist in het ziekenhuis was er iets niet helemaal oké met zijn hart. Dat was voor Sam natuurlijk niet geruststellend en ondertussen naderde het punt dat hij een deel van zijn inkomen kwijt zou raken omdat hij lang ziek was. Kortom: Sam ging gebukt onder zorgen en onzekerheid, sliep daardoor slecht en ging zich nog beroerder voelen.

Op een gegeven moment kwam er duidelijkheid vanuit het ziekenhuis: de klachten van Sam zouden niet meer over gaan en wellicht wel erger worden. Het kwam erop neer dat hij niet meer kon werken. Dat was een klap in zijn gezicht. Hij was op veel voorbereid maar niet hierop. En weer was zijn vrouw de meest doortastende. Zij zocht telefonisch contact met HZC en legde uit wat er aan de hand was. Vervolgens werd ze gebeld door de rayonbestuurder die een afspraak wilde maken voor een huisbezoek om alles goed door te spreken.

Vervroegde keuring

Twee weken later zat Sam in zijn stoel voor het raam en overdacht het bezoek van de rayonbestuurder. Die was volgens afspraak langs geweest en had het één en ander in gang gezet. De specialist had gezegd dat zijn klachten niet minder zouden worden, dus had de rayonbestuurder geadviseerd om een vervroegde WIA-keuring aan te vragen. Want als Sam ziek in dienst bleef dan ging hij terug naar 70% van zijn inkomen tot hij twee jaar ziek was. En dan zou hij alsnog een WIA-keuring moeten ondergaan. Bovendien zou hij dan aan zijn re-integratie mee moeten werken met het gevolg dat hij moest solliciteren omdat zijn eigen werkgever geen passend werk had. Ook voor zijn werkgever zou een vervroegde keuring beter zijn dus inmiddels was de keuringsaanvraag in gang gezet. Sam liet het maar over zich heenkomen. Hij begreep er niet zoveel van en vertrouwde volledig op het advies van de rayonbestuurder. Hij was al druk genoeg met de puzzel hoe ze rond moesten komen.

Grote opluchting

Er was wat tijd overheen gegaan, maar Sam was gekeurd. En omdat er geen verbetering in zijn gezondheid zou komen was er geen perspectief op werken. Daarom had het UWV hem een IVA-uitkering toegekend. Hij was niet direct blij, want hij was afgekeurd en mocht nooit meer werken. Maar hij was wel opgelucht. Want IVA betekende 75% uitkering en zijn pensioenopbouw liep grotendeels door zonder dat hij hiervoor hoefde te betalen. Maar de grootste opluchting kwam door de rayonbestuurder.

Die had met kennis van zaken allerlei papieren van Sam doorgenomen en gezien dat er op zijn loonstrook een inhouding stond omdat zijn werkgever een aanvullende verzekering had afgesloten. Hierdoor kreeg hij aanvullende uitkering bovenop zijn IVA-uitkering. Bovendien bleek dat Sam zelf ook nog een verzekering had lopen waar hij nu een beroep op kon doen. Al met al ging hij nog wel iets in inkomen achteruit, maar veel was dat niet. Als dat geen reden voor grote opluchting was…

Als rayonbestuurder begeleid je leden die ondersteuning nodig hebben om iets tot een goed einde te brengen. Daarbij kom je de meest uiteenlopende en soms bizarre zaken tegen. Verhalen in deze rubriek zijn waargebeurd. Ter bescherming van leden zijn sommige details weggelaten en de namen die gebruikt worden verzonnen.

Dit artikel is ook verschenen in het HZC Vakblad 1-2026

Heb je vragen naar aanleiding van dit artikel? Neem dan contact op met de Servicedesk. Dit kan via 030-6006070 of per mail aan servicedesk@hzc.nl .

Lees ook het artikel Alles over inkomensverlies door ziekte