Is een noodwet nodig voor infrastructuur om achterstanden in te halen?

Demissionair minister Robert Tieman (Infrastructuur en Waterstaat) overweegt een noodwet voor infrastructuur om grote achterstanden in het onderhoud en de vervanging van wegen, bruggen en sluizen sneller aan te pakken. Door lange vergunningstrajecten en complexe regelgeving lopen veel infrastructuurprojecten in Nederland vertraging op.

Grote onderhoudsopgave in Nederland

Een groot deel van de Nederlandse infrastructuur nadert het einde van de technische levensduur. Tegelijkertijd zorgen lange vergunningstrajecten, personeelstekorten en strenge regelgeving ervoor dat projecten moeizaam van de grond komen. Volgens de minister kan dit gevolgen hebben voor de bereikbaarheid, veiligheid en economische ontwikkeling van Nederland.

Hoewel Rijkswaterstaat tot 2038 beschikt over een aanzienlijk budget voor onderhoud en vervanging, blijkt uit ramingen dat de daadwerkelijke kosten waarschijnlijk hoger uitvallen. Alleen extra financiële middelen zijn volgens de minister daarom onvoldoende om de problemen structureel op te lossen.

Juridische procedures zorgen voor vertraging

Een belangrijk knelpunt ligt bij de juridische procedures rondom grote infrastructuurprojecten. Vergunningen en bezwaartrajecten kunnen jaren in beslag nemen. Dit leidt tot forse vertragingen en extra kosten, bijvoorbeeld bij de aanpassing of verbreding van wegen en het versterken van bruggen.

Noodwet als mogelijke versneller

Om urgente projecten sneller uit te kunnen voeren, sluit de minister een noodwet of crisis- en herstelwet voor infrastructuur niet uit. Met zo’n wet zouden bepaalde regels tijdelijk aangepast kunnen worden, zodat noodzakelijke werkzaamheden sneller kunnen starten zonder dat alle reguliere procedures volledig worden doorlopen.

Een vergelijkbare aanpak wordt ook overwogen binnen Defensie, bijvoorbeeld om militaire mobiliteit te verbeteren door bruggen en wegen sneller geschikt te maken voor zwaar transport.

Besluit ligt bij volgend kabinet

Het invoeren van een noodwet is geen eenvoudige stap en vraagt brede politieke steun. De voorbereiding kan jaren duren, waardoor een definitief besluit waarschijnlijk wordt overgelaten aan een volgend kabinet. Tot die tijd blijft de druk op het onderhoud en de vervanging van vitale infrastructuur groot.

Volgens de minister zijn naast een mogelijke noodwet ook snellere besluitvorming en aanpassingen in bestaande wetgeving nodig om de groeiende achterstanden effectief aan te pakken.